این ازدواج یک بار هم در کنسولگری ایران در لندن و بعد در دفتر ثبت محل سکومت کالین دیویس ثبت شد، و همین جا بود که وی گفت دوست دارد به نام خود [کالین رکس دیویس] یک سهراب هم بیفزاید.

از همان زمان، و از همان سفر، کالین دیویس به موسیقی ایران و زبان فارسی چنان عشقی گرفت که هم با این موسیقی مانوس شد و هم زبان فارسی را همچون فارسی زبانان می دانست. فرزندان وی کوروش، فرهاد، کاووس، شیدا و یلدا، یادگار شیدائی سرکالین دیویس به ایران اند.

دیدار چهار سال پیش کالین دیویس با ملکه بریتانیا

او ایرانیان بسیاری را می شناخت و بیش از همه با هوشنگ ابتهاج [ه. الف . سایه] مانوس بود و او را مشوق خود در فراگرفتن زبان فارسی می شناخت.

کالین دیویس از سال ۱۹۵۷ دستیار رهبر ارکستر سمفونیک اسکاتلند بود و از آن پس پنج سال رهبر ارکستر سمفونیک بی بی سی، پانزده سال رئیس رویال اپرا هاووس [کاونت گاردن]، همزمان رهبر ارکستر رادیو باواریا، چند سال بعد رهبر ارکستر درسدن و از سال ۱۹۹۰ رهبر افتخاری ارکستر سمفونیک لندن که این سمت را تا زمانی که بیماری امانش را برید، حفط کرد.

کالین دیویس در طول زندگی حرفه ای خود مدال ها و موقعیت های بسیاری را نصیب برد. عنوان سر و شوآلیه افتخاری از سال ۱۹۸۰ با او بود اما در ۲۰۰۲ وقتی جایزه گرامی را برای ساخت بهترین آلبوم موسیقی کلاسیک دریافت کرد به خبرنگار روزنامه گاردین گفت "احساس جوانی می کنم."

مرگ ناگهانی همسرش، شمسی، در سال ۲۰۱۰ رونق از نگاه وی برگرفت. و سالی بعد فراموشی و درد سراغ مردی را گرفت که تا هشتاد سالگی هم با انرژی و شاد مانده بود.

ارکستر سمفونیک لندن در اعلامیه بعد از انتشار خبر مرگ کالین دیویس اظهار داشت که "نقش سرکالین دیویس در موسیقی بریتانیا فراموش نشدنی است."